I etur jam
Për fjalë të sinqerta
Që nëpër shpirt kalojnë
Dhe ngjallin ndjenjat e ekzistimit...

Djalli më sjellë shqetësime
Më duket se jam në ëndërr
Dhe vallëzoj me hijen time
Dy herë më të gjatë se unë...

Uria dhe varfëria
Shtrëngojnë barkun e thatë
E tensioni i lartë i gjakut
Në gjoksin tim krijon dhembje anginoze...

Mushkëritë hapen dhe mbyllen
Me frymëmarrjen time të thellë
Dhe ndjej aromën e luleve robinje
Të pranverës së hershme...

VDEKJA ECËN NË HESHTJE E QETËSI

Me gjuhën e heshtjes
Vdekja përjetësisht na flet
E ne fare nuk e kuptojmë...

Pa dallim ngjyre e gjinie
Njësoj me vete merr shpirtra
Të zinj e të bardhë...

Shpirtzinj i merr në dhimbje e mundime
Dhe i vendosë nën pemën e Zakumit
E shoqëri u bëjnë djajtë me brirë...

Shpirtbardhë i merr me lehtësi
Të përcjellë me muzikën hyjnore të Semasë
E të mbështjellë me aromë lulesh
Të këputura nga kopshti i Edenit...

Lindja dhe vdekja shkruhen
Me shkronja të arta e të zeza
Nga vet dora e të Madhit Zot...
E mes tyre krijojnë harkun
E fillimit dhe mbarimit jetësor...

E vdekja ecën gjithmonë
Në heshtje e qetësi...

I ETUR JAM

VDEKJA ECËN NË HESHTJE E QETËSI